قیامت

ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ ﺍﺑﻮﻫﺮﯾﺮﻩ ﺭﺿﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻪ ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ : «ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﺶ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺑﻪ ﺍﻋﻤﺎﻟﺘﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪﮔﯽ ﮐﻨﯿﺪ : ﺩﺟﺎﻝ، ﺩﺧﺎﻥ، ﺩﺍﺑﻪ ﺍﻻﺭﺽ، ﻃﻠﻮﻉ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺍﺯ ﻣﻐﺮﺏ، ﺭﺳﯿﺪﻥ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﮐﺜﺮﺕ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﺍﻋﻤﺎﻟﺘﺎﻥ ﮐﻢ ﻣﯽﺷﻮﺩ ». اﺑﻦ ﻣﺎﺟﻪ ﻧﯿﺰ این را روایت کرده اﺳﺖ . ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺣﺪﯾﺜﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺣﻔﻆ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ، ﺷﻨﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻣﯽﻓﺮﻣﻮﺩ : «اﻭﻟﯿﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﯼ ﻗﯿﺎﻣﺖ، ﻃﻠﻮﻉ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺍﺯ ﻣﻐﺮﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺮﻭﺝ ﺣﯿﻮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﺎﺷﺖ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻣﯽﺁﯾﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﯿﺎﯾﺪ، ﺩﻭﻣﯽ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ» ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺪﯾﺚ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎی ﻃﺒﯿﻌﯽ ﻣﺜﻞ ﻧﺰﻭﻝ ﻋﯿﺴﯽ ﺑﻦ ﻣﺮﯾﻢ ﻭ ﺧﺮﻭﺝ ﺩﺟﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ ﭼﻮﻥ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﻧﺰﻭﻝ ﻋﯿﺴﯽ، ﺧﺮﻭﺝ ﺩﺟﺎﻝ، ﯾﺄﺟﻮﺝ ﻭ ﻣﺄﺟﻮﺝ، ﺍﻣﻮﺭﯼ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﯽﭘﺬﯾﺮﻧﺪ، ﻭﻟﯽ ﺧﺮﻭﺝ ﺣﯿﻮﺍﻧﯽ ﺑﺎ ﻫﯿﺄﺗﯽ عجیب ﻭ ﻏﺮﯾﺐ ﻭ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻧﺶ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻋﻼﻣﺖﮔﺬﺍﺭﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﮐﻔﺮ ﻭ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﺭﮎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻃﺒﯿﻌﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﯾﻦ ﺣﺪﯾﺚ، ﺧﺮﻭﺝ ﺍﯾﻦ ﺣﯿﻮﺍﻥ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻋﻼﻣﺖ ﻏﯿﺮ ﻋﺎﺩﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻃﻠﻮﻉ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻐﺮﺏ، ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻋﻼﻣﺖ ﺍﺯ ﻋﻼﻣﺖﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ. (ﺑﺎ ﻃﻠﻮﻉ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺍﺯ ﻣﻐﺮﺏ، ﻧﻈﺎﻣﯽ ﮐﻮﻧﯽ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯽﺷﻮﺩ ). ﻫﻨﮕﺎمی ﻛﻪ ﺭﻭﺣﺶ ﺑﻪ ﮔﻠﻮﮔﺎﻩ میﺭﺳﺪ، ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺭﻫﺎی ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺮ ﺭﻭﻳﺶ ﺑﺴﺘﻪ میﺷﻮﺩ، ﻭ ﺑﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﻛﺮﺩﺍﺭﺵ ﻣﻬﺮ ﺯﺩﻩ میﺷﻮﺩ، ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ : «ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﻜﻪ ﺷﺨﺺ میمیرد ﺍﻋﻤﺎﻝ اﻭ ﻣﻨﻘﻄﻊ ﻣﻲ ﮔﺮﺩﺩ، ﻣﮕﺮ ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﻛﻪ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺛﻮﺍﺑﺶ ﺑﻪ ﻭی میرسد : یک ﺻﺪﻗﻪ ﺟﺎﺭی، ﺩﻭﻡ ﻋﻠﻢ ﺳﻮﺩﻣﻨﺪی ﻛﻪ ﺑﻪ کسی آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ میﮔﻴﺮﻧﺪ، ﺳﻮﻡ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺻﺎﻟﺢ ﻭ ﻧﻴﻜﻲ ﺑﻪ ﺟﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﻋﺎ میﻛﻨﺪ » (ﻣﺴﻠﻢ) ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ملک ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺭﻭﺣﺶ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺩﺍﻉ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺮﺍی ﺁﺧﺮﺕ ﺷﺘﺎﻓﺖ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺏ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺏ میﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺪ ﻛﺮﺩﻩ، ﺑﺪ میﺑﻴﻨﺪ. ﴿ﻓَﻤَﻦْ ﻳَﻌْﻤَﻞْ ﻣِﺜْﻘَﺎﻝَ ﺫَﺭَّﺓٍ ﺧَﻴْﺮﺍً ﻳَﺮَﻩُ ، ﻭَﻣَﻦْ ﻳَﻌْﻤَﻞْ ﻣِﺜْﻘَﺎﻝَ ﺫَﺭَّﺓٍ ﺷَﺮّﺍً ﻳَﺮَﻩُ﴾ (ﺍﻟﺰﻟﺰﻟﺔ : ۷/۸) یعنی : ﺑﺮﺍی ﻣﺆﻣﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ نیک ﺑﻪ ﻭی کمک میﻛﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻛﺮﻡ ﺻﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺳﻠﻢ میﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: « ﺃﻛﺜﺮﻭﺍ ﺫﻛﺮ ﻫﺎﺫﻡ ﺍﻟﻠﺬﺍﺕ » ﺗﺮﻣﺬی ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪ ﺑﺮ ﻫﻢ ﺯﻧﻨﺪﻩ ﺑﺴﺎﻁ ﺧﻮشب ﻭ ﺷﺎﺩﻣﺎنی ﺭﺍ ( یعنی ﻣﺮﮒ ). ﻫﻨﮕﺎمی ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ، ﺁﻥ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺗﻨﮓ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎک ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺭﻭﻳﺶ ﺧﺎک ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﻤﺎمی ﺍﻫﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﻜﺎﻧﺶ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ، ﺁﻥ ﮔﺎﻩ ﺑﺮﺍی ﻭی ﺯﻧﺪگی ﺟﺪﻳﺪی ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺯﺥ ﺷﺮﻭﻉ میﺷﻮﺩ، ﺯﻧﺪگی ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﻤﻞ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻴﻜﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ ﺑﻼ، ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻮشی، ﻳﺎ ﻋﺬﺍﺏ. ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺻﺤﻴﺢ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ : «ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍهی میﻛﻨﺪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺮﺩﻥ، ﺩﻭ ﺗﺎ ﺑﺮمیﮔﺮﺩﺩ ﻭ یکی ﺑﺎقی میﻣﺎﻧﺪ ﺍﻫﻞ ﻭ ﻋﻴﺎﻟﺶ، ﻣﺎﻝ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﺋﻴﺶ، ﻭ ﻋﻤﻠﺶ، ﺍﻫﻞ ﻋﻴﺎﻝ ﺯﻥ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﻣﺎﻝ ﻭ دارایی ﻫﻤﻪ ﺑﺮمیﮔﺮﺩﻧﺪ ﺁﻥ ﭼﻪ ﻛﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻭ ﺑﺎقی میﻣﺎﻧﺪ ﻋﻤﻞ ﻭی میﺑﺎﺷﺪ» ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﺧﺎک ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺗﺸﻴﻊ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ میﻧﺸﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ (ﻣﻌﺒﻮﺩﺵ ) ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ سوال میکنند ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺆﻣﻨﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺛﺎﺑﺖ ﻗﺪﻡ میﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﺻﺤﻴﺢ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻪ ﻭی ﺍﻟﻬﺎﻡ میﻛﻨﺪ، ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺠﻴﺪ میﻓﺮﻣﺎﻳﺪ : ﴿ﻳُﺜَﺒِّﺖُ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﺍﻟَّﺬِﻳﻦَ ﺁﻣَﻨُﻮﺍ ﺑِﺎﻟْﻘَﻮْﻝِ ﺍﻟﺜَّﺎﺑِﺖِ ﻓِﻲ ﺍﻟْﺤَﻴَﺎﺓِ ﺍﻟﺪُّﻧْﻴَﺎ ﻭَﻓِﻲ ﺍﻟْﺂﺧِﺮَﺓِ﴾ ﺇﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ۲۷ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎلی ﺁﻥ ﻣﺮﺩمی که ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩاﻧﺪ ﺑﺎ ﻛﻠﻤﻪ ﺣﻖ ﻛﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺛﺎﺑﺖ ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ میﮔﺮﺩﺍﺩﻧﺪ) ﻭلی ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻩ ﻛﺎﻓﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺪﻛﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻭﺟﻪ نمیﺗﻮﺍﻧﺪ ﺟﻮﺍﺏ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ، ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ میﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ سوال ﻭ ﺟﻮﺍﺏ، ﺷﺨﺺ ﻣﺆﻣﻦ ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ میﺷﻮﺩ ﻭ ﺟﺎی ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ میﻛﻨﺪ ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ ﺯﺭﺍﻉ ﻗﺒﺮﺵ ﮔﺸﺎﺩﻩ میﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻮی ﺭﻳﺎﺣﻴﻦ ﻭ ﻧﺴﻴﻢ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡ ﻣﻴﻜﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﺷﺨﺺ ﻛﺎﻓﺮ ﻭ ﺑﺪﻛﺮﺩﺍﺭ ﺟﺎی ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺯﺥ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻗﺒﺮ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻓﺸﺎﺭ میﺁﻭﺭﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻳﺶ ﺩﺭ ﻫﻢ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ میﺷﻮﺩ، ﻭ ﻗﺒﺮﺵ ﮔﻮﺩﺍلی ﺍﺯ ﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎی ﺁﺗﺶ ﻣﺒﺪﻝ میﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﮔﺮمی ﺁﺗﺶ ﺩﻭﺯﺥ ﺑﻪ ﻭی میﺭﺳﺪ. ﭘﺲ ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﻗﺒﺮ ﻳﺎ ﺑﺎغی ﺍﺯ باغهای ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﮔﻮﺩﺍلی ﺍﺯ گودالهای ﺩﻭﺯﺥ، ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﻃﺒﺮﺍنی ﺩﺭ ﻣﻌﺠﻢ ﺍﻻﻭﺳﻂ ۸۶۱۳) مـطـالـب دیـنــــی و آمـوزنـده...